Breukelen Antoon Beljaars over Herman Muijs

BREUKELEN ANTOON BELJAARS OVER HERMAN MUIJS

Herman Muijs heb ik persoonlijk leren kennen in juni 1957 toen ik uit militaire dienst kwam en interesse had in het wegtransport. Ze waren in Breukelen drukbezig de koffie en chocolademelk omzet aan het verhogen, deze was krap 2 jaardaarvoor overgekomen uit Amsterdam - Oost [Bijersweg] Ook het wagenpark wat bestond uit DAF 2x en Scania-Vabis 3x zowel met aanhanger en oplegger waren mee overgekomen naar Breukelen. Herman Muijs deed het onderhoud van de heftrucks, voor het wagenpark was de heer Wildschut. waar deze vandaan kwam wet ik niet, waarschijnlijk uit Rotterdam of Den Haag.

Mij was verteld dat hij chauffeur was geweest bij van Gend & Loos op het buitenland transport. Wildschut kwam maar eens in de 2a3 weken, en had ook de verantwoordelijkheid over de chauffeurs, en nam tevens de verplichte rijvaardigheidstests af, ik ben de laatste geweest die bij hem moest proefrijden. [zie afbeelding] Later nam Herman Muijs de hele verantwoordelijkheid over, en zorgde ervoor dat het onderhoud gecoördineerd werd en ook afspraken met de garages werd gemaakt. Klein onderhoud werd bij garage Roeleveld in Breukelen gedaan,maar als er wat met de Scania's aan de hand was moesten wij naar Beers in Rijswijk. een van de eerste dingen die onder hem gebeurde was, dat wij een autoradio in de wagen kregen. De directie van Albert Heijn, want Sterovita was van A.H. vond het onverantwoord een radio in de wagen te hebben, want dat zou de aandacht van de weg afhalen. Maar op een van de vergaderingen,mocht een chauffeur het woord doen, en vertelde dat het makkelijk was. Want, als je ergens in Nederland stond waar een file of afsluiting was, je er op kon reageren. Toen was het in het belang van de fabriek en hadden wij binnen 3 weken allemaal een radio in de wagen. Alleen, in die radio's zaten nog lampen en die gingen dus vaak kapot door het vele schudden en bonken op de slechte wegen. Als chef van het wagenpark kon je Herman Muijs goed hebben als je hem maar niet in zijn hemd zette.

Hij wou pronken met zijn wagens, ze moesten heel schoon zijn,en vooral de cabine van binnen. Als hij op zaterdag met een van de heren van het hoofdkantoor lang de wagens liep, moest hij een deur open kunnen doen en laten zien, dat er zeer goed voor het materiaal gezorgd werd. Er kwam steeds meer werk op hem af en moest hij ook regelmatig weg, er moest toen, voor in zijn plaats, een andere heftruckmonteur komen, dat werd Cor Blankenstein, deze stond tot dan in het ketelhuis. Maar, hij ging zich ook steeds meer bemoeien met de wagens zoals,lampjes verwisselen, spiegelglas vernieuwen enzovoort. Het kostenplaatje van het wagenpark naar beneden duwen was een van Herman zijn stokpaardjes, en dat hij bij de fabriek woonde kwam goed uit voor hem, want dan kon hij horen dat je s'morgens om 5 uur ook op tijd vertrok Je mocht de motor niet warm laten draaien, maar in een lage versnelling warm rijden. In die tijd had je hoog en laag gekoppelde motoren en Scania was laag gekoppeld.

In het brandstofrapport kwam te voorschijnt dat we te laag opschakelden en te vroeg terug, maar er kwam een oplossing voor, alle Scania's kregen en toerenteller op het dashboard. Er moest nagegaan kunnen worden hoe de chauffeur met de wagen omging, want sommige chauffeurs bleven 2 dagen weg. In 1959 reden wij al met een tachograaf in de wagen, met weekschijven erin, die werden verwisseld door de chauffeur die nachtdienst had, dat deden we ombeurten in de nacht van vrijdag op zaterdag, want op zaterdag werd er bijna nooit gereden,. De reden daarvan was, de melkboeren die een depot van Sterovita hadden, dan in hun melkwijk liepen. De tachograafschijven werden door Herman aandachtig gelezen, daar had hij een grote loep voor. We moesten dan ook op rapport komen als hij wat ontdekt had zoals, te hard gereden, of regelmatig te hard op de rem gaan staan. Op een gegeven moment werd er een chauffeur beschuldigd van een overtreding, Herman is toen heel zijn schijf gaan uitpluizen, en het klopte met de tijden helemaal niet de chauffeur ging, met dank door zijn inzet, vrijuit.

De dokter van het Amerikaanse leger, keurde iedere week de koelwagen voor het vervoer van de producten, Breukelen produceerde ook producten voor Sterovita Dordrecht die draaiden alleen voor het Engelse en Amerikaanse leger. Op een gegeven moment stond er een koelmotor in brand onderweg, en dat werd Herman zijn eerste opdracht. Harrie Broekhuizen was er heel blij mee, want hij was nu af met dat gedonder met die dokter, helaas heeft hij er niet veel plezier meer aan beleeft door een ongeval. Jan Manten en ik waren de invallers, zodoende sta ik bij de wagen [zie foto] De Scania's waren te duur er moesten MAN diesels komenIk herinner mij nog goed, dat ik met een wagen bij A.R.M. [wat staat voor Amsterdamse Rijtuigen Maatschappij] voor de deur stond, om dat er weer trammelant was met de moto [te licht] toen Herman ineens binnenkwam, je wist gewoon dat zoiets bij hem kon gebeuren, dat was in het belang van ons.

 Zijn gedachte was, wij betalen, dan dus ook het werk er naar. Wat er toen gebeurde was, en de chef van de garage kwam erbij, dat de monteurs in opdracht van Herman van de wagen af moesten, om eerst de spatborden met hoezen af te dekken en ook om de chauffeursstoel moest een hoes, plus alles vetvrij maken eer ik mocht vertrekken. Herman zij eens bij een directeur, dit doe je ook niet bij een luxe wagen, dus ook niet bij een vrachtwagen. In die dingen was hij heel secuur, en geld is gel zo redeneerde hij. Wij kregen in Breukelen de eerste front Scania 110 met achter laad en los ruimte. In de vloer van de laadbak zaten 4x rails gemonteerd, voor 2 rijen pallets. In 2 van die rails, daar deed je een soort van slee-geleider in en dan kon je met 2 ijzers de pallet opbeuren, er gingen dan rollers zakken en op zo'n manier kon je dan de pallet naar voren of naar achteren duwen en er 2 rijen pallets in zetten of lossen. Overigens had je wel een bezem nodig om de rails goed schoon te houden. Dat kwam omdat er in de kratten altijd kapot glas en houtspaanders zaten, van verschuiven van de pallets hadden we niet veel last. Maar al gauw werden er latten in de rails gelegd, en werd er weer met een pompwagen geladen en gelost.


Geplaatst: januari 2009.

Antoon Beljaars,

oud chauffeur Sterovita - Breukelen.


† 30 april 2010

Terug naar boven ↑

Terug naar startpagina